ปพพ.ม.659
เพื่อนๆพี่ๆช่วยอธิบายเป็นภาษาชาวบ้านให้หน่อยสิคะ

แบบภาษาชาวบ้านไม่ค่อยถนัดเท่าไร เพราะพี่เป็นชาววัง 55+ ล้อเล่น

วรรคแรก ผู้รับฝากไม่ได้ค่าจ้าง...ในการดูแลทรัพย์สินที่ฝาก จึงใช้มาตรฐานของตนเอง
เช่น ปกติเราจอดรถมอไซต์ไว้หน้าบ้าน ไม่ได้ล็อค ถ้าเพื่อนมาฝากมอไซต์ เราก็จอดไว้หน้าบ้านเหมือนกัน

วรรคสอง ผู้รับฝากได้ค่าจ้างด้วย...ในการดูแลทรัพย์ที่ฝาก จึงต้องใช้มาตรฐานของคนทั่วไป เช่น จะจอดมอไซต์ที่ฝากไว้หน้าบ้านเหมือนที่เราเคยทำไม่ได้ ต้องจอดไว้ข้างในบ้านเหมือนคนทั่วไปทำ แต่ถ้ามาตรฐานเราสูงอยู่แล้วก็ไม่เป็นไร

วรรคสาม ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีค่าจ้าง...ถ้าผู้รับฝากมีวิชาชีพเฉพาะกิจการค้าขาย หรืออาชีวะอย่างใด พูดง่ายๆคือ มีมาตรฐานสูงกว่าคนทั่วไป...ในการดูแลทรัพย์ที่ฝาก ก็ต้องใช้มาตรฐานสูงที่ตนเคยทำนั้น ฎีกาส่วนมากจะเป็น ธนาคารผู้รับฝาก จะต้องใช้ความระมัดระวังและความรู้ความชำนาญเป็นพิเศษ ตรวจสอบลายมือชื่อ

เราเก็บค่าจอดรถเขาคะ แต่ถ้าเกิดว่ารถของเขาถูกเชียวชน เสียหาย

แล้วต้องรับผิดชอบมั้ยคะ

แล้วถ้าไม่รับผิดชอบเป็นไรมั้ยคะ (ค่าจอด 30 เอง รับผิดชอบด้วย ไม่ไหวแน่ๆ)

30 บาทนั้นแหละครับคือบำเหน็จค่าฝาก เข้าตามวรรคสอง ม659

ต้องรับผิดชอบใช่มะ

ถ้าเราทำอย่างที่วิญญูชนพึ่งจะกระทำก็ไม่ต้องรับผิด

คิดแบบง่ายๆ ว่าใครเป็นคนทำคนนั้นต้องรับผิด
เราเป็นผู้รับฝากโดยมีบำเหน็จ ได้นำรถที่รับฝากไปจอดขวางถนนไว้หรือไม่
หากว่าเราได้ทำเช่นอย่างวิญญูชนพึงกระทำในฐานะผู้รับฝากโดยมีบำเหน็จพึงกระทำแล้ว
อย่างเช่น มีการล้อมรั้ว หรือจัดให้มีการป้องกันทรัพย์สินที่รับฝากหรือไม่
เมื่อได้มีการกระทำเช่นนั้น แต่หากมีบุคคลอื่นมากระทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สินที่รับฝาก ผู้กระทำก็ต้องเป็นคนรับผิด เว้นเสียแต่ว่าเราจะมีส่วนผิดอยู่ด้วย

ซึ่งกรณีนี้จะแตกต่างจากกรณีรถหาย หากเป็นกรณีนี้ผู้รับฝากโดยมีบำเหน็จหาช่องออกยาก
การที่มีรถคันอื่นมาชน อันจะให้เราไม่ยืนขวางเพื่อไม่ให้รถคันอื่นนั้นไม่ให้มาชนก็คงจะเป็นไปไม่ได้

หวังว่าคงจะเข้าใจ และคงจะตีความออกว่าต้องรับผิดหรือไม่ต้องรับผิด...